Amersfoort (2026)
In 2006 was ik een half jaar in Amersfoort gedetacheerd. Van daarna kan
ik me niet herinneren of ik nog een keer in het centrum van de Keistad
ben geweest. Daarom deze keer een stedentripje naar de geboortestad van
Mondriaan.
Woensdag 2 september. Ik loop met mijn koffertje.
Buurman Frans: Ga je op vakantie?
Ik: O, een paar dagen.
Frans: Dat doe je goed!
Ik zal op je vrouw letten!
Op Utrecht Centraal ontmoet ik Hans. We nemen de eerstvolgende intercity,
want er is net een vertrokken. In Amersfoort verlaten we het station aan
de noordkant en lopen een stukje naar het Mercure hotel. Een modern gebouw.
Hans heeft kamer 810. Ik heb 605 met een mooi uitzicht richting het
centrum. Het hotel heeft ruime gangen, grote kamers en is modern en
praktisch ingericht.
We lopen via het Eemplein en de Koppelpoort naar Dolle Diva. Het is even
zoeken, want de oude binnenstad van Amersfoort heeft weinig rechte
straten en zelfs ik raak even de weg kwijt.
Dolle Diva
Dolle Diva heeft een draaideur. Binnen blijkt dat alle tafeltjes zijn
gereserveerd, maar we kunnen wel plaatsnemen aan de bar. Dus zelfs op
een woensdag zit dit restaurant behoorlijk vol. Er zijn ruim twintig
versierde en goed zittende barkrukken. Verbazing bij ons over het
kleurige interieur, met heel veel kroonluchters en een versierde vloer.
Op de muur bij de trap naar de eerste verdieping een mooie, Nederlands
uitziende dame die Dolle Diva moet voorstellen.
Het is een hip restaurant. Je kunt hapjes delen. Hans kiest tartaar, ik
heb sat , verder bestellen we kimchi by kim, diva friet en later nog
vegetarische gyoza. Met witbier en citroenlimonade. Als toetje heeft
Hans sakura cherry blossom (geserveerd in een stoommandje met droogijs)
en ik tripple sweets. De gerechten zijn supervers en worden fraai
gepresenteerd.
Links van ons zitten twee Duitse meisjes, die hun toetje delen. En rechts
van ons een wulpse zeer dure - blondine met aan haar arm een kale kop
die moeilijk van haar af kan blijven. Hij mag heel opzichtig haar laarzen
uittrekken. Voor ze vertrekken, tongt hij erop los. Maar dat vindt ze net
te ver gaan. De bediening bestaat grotendeels uit jonge mannen, maar
desondanks een leuke avond in een bijzonder restaurant!
We nemen nog even een kijkje bij de bar van het hotel, maar dat is niet
gezellig en sluit bijna.
Vrijdag 3 september. Een grote ontbijtzaal op de tweede verdieping.
Hier ook brede gangen en een uitstekend buffet. Ik had enkele negatieve
recensies gelezen, maar wij vinden het een uitstekend hotel en ook de
prijs valt reuze mee.
We gaan vanmorgen naar museum het Mondriaanhuis. Net na de Koppelpoort
worden we door drie mavoleerlingen aangesproken. Ze doen een opleiding
die te maken heeft met verzorging. En vragen of we iets grappigs kunnen
vertellen. Dat is een opdracht van school. Hans en ik weten zo snel
niets te bedenken, tot ik me herinner dat Hans de vorige keer in Den
Bosch twee verschillende schoenen droeg. Dat is een leuke anekdote!
En hij is gelukkig bereid om die nog een keer te vertellen.
Mondriaanhuis
Voor het Mondriaanhuis staat een groep scholieren naar hun juf te
luisteren. Bij de receptie staan drie grijze dames, die ons luchtig
ontvangen.
Piet Mondriaan overleed in 1944 op 71-jarige leeftijd aan een long-
ontsteking in New York. Hij heeft dus net het einde van de Tweede
Wereldoorlog niet meegemaakt. In 1938 vertrok hij naar Engeland in
afwachting van een visum voor Amerika. Zijn werk viel volgens de
Duitsers onder ontaarde kunst .
Net als veel andere kunstenaars heeft Mondriaan daarvoor ook een tijd
in Parijs doorgebracht. Zijn kamer uit die tijd is nagemaakt, evenals
een maquette van zijn studio in New York. Er zijn enkele zeer kunstige
projecties en er hangen veel op Mondriaan geïnspireerde artikelen aan
een muur.
Het Mondriaanhuis is zijn geboortehuis. Oorspronkelijk was het een
dubbele woning met een lagere school voor Christelijk-Nationaal
Onderwijs. Mondriaan was 59 jaar toen hij zich verloofde met de
21-jarige Lily. Maar haar vader gaf vanwege het grote leeftijds-
verschil geen toestemming voor een huwelijk.
De zolderruimte heeft tafels met banken voor kinderen en volwassenen
die hier ook activiteiten kunnen doen tijdens bedrijfsuitjes. Aan de
muur grijze LEGO-platen waar je met LEGO in de beroemde Mondriaanse
grondkleuren rood blauw geel - iets moois kunt maken.
Gisteren heeft een man een fraai 3D-werk aangebracht. Ik probeer ook
zoiets, maar dan wat minder omvangrijk. Hans koopt bij de receptie
een schort voor een van zijn dochters. Een mooi museum waar meer te
zien was dan we hadden verwacht.
We houden een zeer lange lunch aan de voorzijde van Bistro t Kannetje
met cheesecake voor mij en Franse uiensoep met brood voor Hans.
Op het Lieve Vrouwkerkhof zijn deels gevulde terrassen en regelmatig
passeren groepjes scholieren. Het meisje van de bediening laat aan
de rand van het terras een glas of flesje vallen. Ze is van boven
slank, maar heeft een dik kontje.
Lazy Louis
Na een pauze in ons hotel lopen we voor het avondeten weer door de
Koppelpoort naar het oude centrum, naar Lazy Louis. We zitten voor
het pand. Het is nog net warm genoeg. Ik heb heerlijke sat : dik,
mals met verrukkelijke saus.
Op de menukaart: Saté Lazy Louis 23
Reuze spies naar keuze van kipfilet of varkenshaas met satésaus,
atjar, kroepoek en keuze uit friet of rijst met gebakken uitjes
Wereldberoemd in heel Amersfoort.
Hans een maaltijdsalade met geitenkaas.
De laatste gasten die naast ons zitten lijken er hun eerste date te
hebben: een lange, dunne kale man en een kleine, zeer net licht-
getinte jonge vrouw. Hij doet erg zijn best, maar rookt en Hans en
ik gunnen haar een betere partij.
Daarna gaan we nog even voor filmtheater De Lieve Vrouw zitten (ik
heb hier rond 2002 een keer een date gehad). Net als met de lunch
aan het Lieve Vrouwekerkhof (plein). Er draait een film (gratis
Film onder de Toren). Ik kan ondertiteling net onder de parasols
door zien, maar het verhaal verder niet volgen. Iets met treinen.
Vrijdag 4 september. Vandaag een grote groep jongeren bij het ontbijt.
Gezellige drukte. Ze zijn deels Nederlands, deels Amerikaans. Weer
uitgebreid en rustig ontbijten. Daarna een intercity naar Utrecht
Centraal. Daar net als de vorige keer nog wat drinken bij Julia s.
Oliver
Ik zie een man in een rolstoel. Het is Oliver! Ik zwaai naar hem.
Terwijl hij zijn koffie in ontvangst neemt, zegt hij: ik kom bij
jullie. Dat kan ik liplezen. Hij is onderweg naar zijn werk.
Het gesprek gaat over werk, relaties, Duitsland en ons gezamenlijke
verleden. Met het inzicht van nu was hij misschien nog bij zijn
eerste Duitse vriendin.
Hans en ik kennen Oliver beiden. Hans van de tango en ik omdat hij
een collega van mij is geweest op een andere afdeling (en verdieping)
en Hans me op hem attendeerde. Gisteren zag ik iemand in een rolstoel
met handaandrijving in Amersfoort en moest toen aan Oliver denken.
Deze ontmoeting was dus al aangekondigd, aldus de welbespraakte Oliver.
Hij zegt op een geagiteerde toon dat ik snel weg moet gaan.
Ze besodemieteren je met je pensioen!
Een verontrustende situatie waar ik me van bewust ben...
Johan (11 september 2026)