Herfstvakantie 2026
Universiteitsmuseum Utrecht
Zaterdag 17 oktober. Omdat het herfstvakantie is, gaan we enkele uit-
stapjes doen. Van de moeder van een vriendje van Sven kregen we de tip
over het Universiteitsmuseum Utrecht (UMU); volgens haar een leuk
museum met veel interactie. Vanaf station Vaartsche Rijn een kwartiertje
lopen langs onder andere het Nijntje Museum.
We mogen een speurtocht doen op zoek naar wat er in een grijze, af-
gesloten kubus zit. Op een wetenschappelijke manier kun je op enkele
plekken in het museum proberen dat te achterhalen, door bijvoorbeeld
het gewicht van de inhoud te meten. Het museum heeft een aardig café
met terras waar twee blonde studentes in de bediening werken. Daar
zitten we gezellig met een broodje kip voor Weiwei, tosti voor Sven
en appeltaart met slagroom voor mij.
Je kunt onder andere met een puzzel een hart-longmachine in elkaar
zetten en met een combinatie van knopjes lichtjes aanzetten.
De anatomische zaal met lichaamsdelen, opgezette dieren en verschillende
tongen (die je kennelijk mag aanraken, zoals Sven doet) een beetje eng.
Met een QR-code hebben we bovendien toegang tot de Oude Hortus
(in 1987 was de officiële verhuizing van de universitaire botanische
collecties naar Fort Hoofddijk bij de Uithof). Leuk om doorheen te
lopen. De ruimtes hebben verschillende temperaturen.
Recreatiebad EuroParcs Enkhuizer Strand
Zondag 18 oktober. Na de Chinese les (tot 12:30) van Sven rijden we
naar Recreatiebad EuroParcs Enkhuizer Strand. Voor onderweg heb ik
broodjes voor Weiwei en Sven bij Lidl gehaald. Ik heb online kaartjes
voor het zwembad gekocht. Dat is nieuw: volgens de jonge vrouw bij
de balie hebben ze nog geen apparaat om de QR-code te scannen.
We mogen doorlopen.
De vloer in de omkleedruimte is opvallend schoon. Er zijn goede
douches, een redelijk groot ondiep en diep bad waar ik baantjes zwem,
een mooie glijbaan, een warm bad met stroomversnelling, een jacuzzi,
een bad voor de allerkleinsten en een hoekje voor eten en drinken.
De glijbaan is populair. Sven doet er ongeveer 8 tellen over en
probeert die tijd te verbeteren. In het grote bad speelt hij lang
met een grote luchtband en Weiwei blijft in het warme bad, omdat
ze bang is dat ze met haar zwemnoodle uit het diepe wordt weggestuurd.
Na het zwemmen krijgt Sven een aardbeiencornetto.
Ik kom zelden in Noord-Holland. Vroeger reden we soms via de
Afsluitdijk naar Schiphol voor het halen of brengen van familie uit
Amerika. Toen was dit stuk A7 volgens mij nog een provinciale weg.
Er staan enorme gebouwen naast de A7, waarvan ik me afvraag wat het
is. Agriport A7: een grootschalig bedrijventerrein en innovatieve
projectlocatie in de Wieringermeer, gelegen direct langs de snelweg
A7 bij Middenmeer.
Belangrijke kenmerken van Agriport A7 zijn:
• Grootschalige glastuinbouw: Het gebied beslaat honderden hectares
aan moderne, grootschalige kassen (kavels van minimaal 20 hectare)
waar groente en andere gewassen worden geteeld.
• Datacenters: Er zijn grote hyperscale datacenters gevestigd van
techreuzen zoals Microsoft en Google.
• Energiehub (ECW Energy): Glastuinbouwbedrijven en datacenters
werken samen in een geïntegreerde energie-infrastructuur (met onder
meer aardwarmte, warmtepompen en restwarmte-uitwisseling) om in hun
energiebehoefte te voorzien
In Wieringerwerf halen we wat drinken en snacks bij een nieuwe Lidl.
Overnachten doen we in een klein hotel met acht kamers in het hart
van Hippolytushoef, in de kop van Noord-Holland. Een jonge blondine
in een lange zwarte jas verwelkomt ons. Er staat een koffiemachine
in de ontbijtzaal waar we doorlopend theewater (of koffie of warme
chocolademelk) kunnen halen. De kussens zijn een beetje dik en de
ventilatie in de badkamer werkt niet. Verder een goed hotel.
We lopen in een paar minuten door het centrum van het dorp (met twee
leuke etalages met LEGO) naar Dolce Vita. Dat heb ik vooraf uitgezocht.
Een gezellig Italiaans restaurant met snelle bediening. De pizza voor
Sven is helaas te zout. Misschien door de grote hoeveelheid kaas.
Mijn calzone is prima. De lasagne van Weiwei is ook te zout. Omdat we
(veel wit) brood met smeersels vooraf hadden, hebben we geen ruimte
meer voor een toetje. Aan de tafel naast ons laat een gezin nog veel
meer eten staan. Jammer, andere gerechten zouden volgens een recensie
een betere keuze zijn.
Marinemuseum in Den Helder
Maandag 19 oktober. Het ontbijt in de mooi gedecoreerde ruimte aan de
straatkant is goed. Jammer dat de andere gasten al vertrokken zijn.
Die hebben we helemaal niet gehoord.
Vervolgens is het nog twintig minuten rijden naar het Marinemuseum in
Den Helder. Dat is groot! We arriveerden kort na openingstijd (10:00)
en zijn tot 16:30 gebleven.
Bij de ingang krijgen we papieren polsbandjes en uitleg over de te
volgen route en een speurtocht.
1.Ingang met twee gebouwen via een loopbrug met elkaar verbonden en
twee verdiepingen geschiedenis. Veel historische scheepsmodellen. Heel
veel informatie! Schilderijen van de Slag bij de Etna waar Michiel de
Ruyter zwaargewond raakte en de Slag bij Kijkduin.
2.Een zaal met een korte moderne film over het onderscheppen van een
drugsboot.
3.Een interessante looproute door de grote onderzeeboot Tonijn. Sven
zit aan alle knopjes en vindt het reuze-interessant.
Hr. Ms. Tonijn (S805) was een Nederlandse onderzeeboot van de Potvis-
klasse. De onderzeeboot werd in 1962 gebouwd door de Schiedamse
scheepswerf Wilton-Fijenoord.
De Tonijn is een driecilinder-onderzeeboot van de Potvisklasse. Deze
klasse vormde tussen 1960 en 1991 de kern van de Nederlandse onderzee-
dienst. De Tonijn heeft tussen 1966 en 1991 vele eskaderreizen gemaakt
en operationele missies uitgevoerd.
De Nederlandse ingenieur M.F. Gunning ontwikkelde het driecilinder-
principe voor onderzeeboten; met deze constructie verbeterde de
stabiliteit en kon er dieper worden gedoken dan bij vergelijkbare
onderzeeboten uit die tijd. De boot is 78 meter lang en telde een
bemanning van 67 personen.
Bij de Nederlandse onderzeeboten van de Potvisklasse (onderdeel van de
bekende Driecilinders)) draait de combinatie van diesel, zuurstof en
"zuigen" om het snorkelen. Dit is het proces waarbij de boot net onder
water vaart (periscoopdiepte) en een uitschuifbare mast (de snuiver)
boven de golven uitsteekt.
Dit werkt als volgt bij deze specifieke schepen:
Zuurstof aanzuigen: De dieselmotoren aan boord hebben enorme hoeveel-
heden buitenlucht (zuurstof) nodig om de brandstof te verbranden en zo
de accu's op te laden. De snuivermast zuigt deze lucht met grote kracht
van buiten aan.
Het vacuümeffect (het "zuigen"): Omdat de klep dichtgaat maar de zware
dieselmotoren stug blijven doordraaien, gaan de motoren plotseling de
lucht uit het binnenste van de onderzeeboot zelf wegzuigen.
Gevolgen voor de bemanning: Hierdoor daalt de luchtdruk in de boot in
een fractie van een seconde dramatisch (er ontstaat een vacuüm).
De oren van de 67 bemanningsleden sloegen direct hard dicht ("ploppen"
of klappen), wat destijds een zeer oncomfortabele en bekende ervaring
was aan boord van de Potvisklasse. Zodra de mast weer boven water kwam,
opende de klep en schoot de druk weer omhoog.
4.Buiten klimt Sven op een kanon, waarvan er enkele op een rijtje staan.
In een grote loods is een theater van een half uur met humor en interactie
door twee mannen. Een beetje oubollig, maar wel leuk. Ik ben de enige in
het publiek die weet te zeggen wat de snelheid van geluid is (bij
benadering 340 meter per seconde). Ik heb goed opgelet op school.
In de voorstelling Geheime dieptes neemt Kennis door Theater je mee
naar de tijd van de Koude Oorlog. Matroos Bakker stapt voor het eerst
aan boord van onderzeeboot Tonijn. Hoe is het leven aan boord en wat
doet een onderzeeboot eigenlijk als ze op missie is? De voorstelling
duurt ongeveer 30 minuten en is geschikt voor iedereen vanaf 5 jaar.
De voorstellingen starten om 12.30, 13.30 en om 14.30 uur.
5.Een groot gebouw met “marine van nu”. Weer heel veel te zien op twee
verdiepingen, vooral veel techniek: welke 8 stappen om met een oud
kanon te schieten, op een schermpje met handen in handschoenen twee
objecten lassen, games (een reddingsactie op zee) en een winkeltje
waar Sven een puntenslijper in de vorm van een kanon krijgt.
6.De scheepsbrug en radarbol van fregat De Ruyter liggen op de kade,
zonder de rest van het schip. Sven zit weer aan alle knopjes.
Ik vind dit interessant omdat je in de bol kunt klimmen met steile
trappen. Zo kun je de binnenkant van zo’n radarbol zien.
7.Het oude ramtorenschip Schorpioen ligt aan de kade met daarin een
café en andere ruimtes die nog als museum te bezoeken zijn. Weiwei
heeft een broodje beenham, Sven tosti en ik weer een stuk appeltaart
met slagroom. Na het eten lopen we door dit schip en ontdekken dat
het best wel groot is.
8.Iets verderop aan de kade ligt mijnenveger Abraham Crijnssen, die
helemaal te bezichtigen is. Sven gaat in een hoog tempo door alle
ruimtes. Weiwei blijft op de kade.
De museumruimtes 1 en 5 waren soms een beetje te donker om alles
goed te kunnen zien en de bijhorende informatie te lezen.
Door het museum waren dolfijn-symbooltjes aangebracht waar je vragen
moest beantwoorden voor een speurtocht. Bij de ingang kunnen we na
afloop een speldje halen voor Sven.
Op de terugweg zijn na de Coentunnel een paar korte opstoppingen
bij Amsterdam. Thuis eten we loempia’s. Weiwei heeft ‘s avonds
maag - en darmproblemen. Komt dat van de lunch of de loempia’s?
Ik heb nergens last van.
Vrijdagmiddag 23 oktober. Ik ga met Sven naar Shaun the Sheep in
de bioscoop. Met als thema Halloween. Er zitten verwijzingen in naar
speelfilms zoals Frankenstein en Psycho (de beroemde douchescène).
Sven vindt de film soms een beetje eng. Maar er zijn ook nog jongere
kinderen in de zaal.
Zaterdag 24 oktober. Vandaag gaan we met Hector en zijn moeder naar
Nemo. In het bijzonder naar de nieuwe tentoonstelling over games.
Onderweg naar Nemo halen we wat te eten bij AH. Ik was van plan om
naar het Scheepvaartmuseum te gaan. Maar de zon breekt door en de
wind is niet meer zo fris. Daarom loop ik door het centrum. Bezoek
daar eerst een stripwinkel met veel Japanse strips op de Zeedijk.
Ik lunch bij de Engelbewaarder aan de Kloveniersburgwal 59. Vernoemd
naar de roman Herinneringen van een engelbewaarder (1971) van de
schrijver Willem Frederik Hermans. Geopend op 1 september 1971 door
Bas Lubberhuizen en Jan in 't Hout als het eerste literaire café van
Nederland. Het is er nog rustig. Aan het andere tafeltje bij het
raam zit een slanke jonge vrouw met een strak truitje te lezen.
Ik eet twee fijne stukken vers brood met kroketten en geniet van
de voorbijgangers.
Bij de OBA wacht ik op de andere vier.
Rond drie uur gaan we terug naar huis.
Johan (30 oktober 2026)