Dita Von Teese


Eind juni zag ik een berichtje op Facebook met de aankondiging van 
een Europese tournee van Dita Von Teese (28 september 1972) met twee 
optredens, eind maart 2026, in Koninklijk Theater Carré. Dat leek 
mij een mooie aanleiding om voor het eerst naar Carré te gaan.
Na mijn tip aan Hans heeft hij direct twee kaartjes gekocht.

Zaterdag 28 maart 2026

Vandaag is het zover. Omdat ‘de generaal’ in China is, gaat Sven bij 
een vriendje logeren. Nog een primeur, want het is de eerste keer dat 
hij zonder papa en mama ergens slaapt. Daarvoor lag Lucas het meest 
voor de hand, omdat zij graag met elkaar spelen en beide mama’s elkaar 
bijna als zusjes beschouwen.

Ik neem niet een rechtstreekse trein naar Amsterdam, maar met overstap 
in Utrecht. Allereerst vertrekt de trein met een minuut vertraging. 
Dan blijft hij halverwege een tijdje stilstaan om vervolgens net voor 
Utrecht CS nogmaals te stoppen. De overstaptijd is daarna afgenomen 
tot minder dan twee minuten en dat is net te weinig. Bij het uit-
stappen word ik eerst ‘gehinderd’ door twee rollator-oudjes en ondanks 
het rennen door de stationshal zie ik nog net de trein wegrijden. 
Met Hans had ik afgesproken dat we pas zouden instappen wanneer we 
elkaar op het perron zouden zien.

Gelukkig is de eerstvolgende trein richting Amsterdam al na een kwartier. 
In Amstel moeten we overstappen op metrolijn 54. Helaas heeft Hans niet 
in de gaten dat we hier snel moeten uit- en inchecken. We missen dus 
de eerste metro, maar die gaat frequent en al snel zijn we bij het 
Waterlooplein. Vanaf daar is het maar een klein stukje lopen naar de
Plantage Middenlaan. Het regent een beetje wanneer we langs de hortus 
lopen. 

Ik heb restaurant New Happy Corner uitgezocht, omdat ik verwacht dat 
het eten dan snel zal worden geserveerd. Voor Hans bami, voor mij 
nasi rames speciaal. Het personeel is amateuristisch. Getinte jonge-
mannen met jassen aan die het bestek slordig op tafel neerleggen en 
de rest van de bediening is ook matig. Het eten smaakt aardig, maar 
zou beter kunnen. We hebben een mooi tafeltje bij het raam met zicht 
op het verkeer, veel fietsers en trams. Het restaurant is niet druk. 
Tijdens en na onze komst worden nog een drietal tafels bediend.

Dan is het ongeveer een kwartier lopen naar Carré. Daar staat al een 
rij op straat. De deuren gaan om kwart over zeven open en de voor-
stelling begint om acht uur. We zijn mooi op tijd. Een portier leidt 
ons naar een andere ingang voor bezoekers die een plek hebben op 
balkon of galerij. We mogen naar de tweede verdieping. Wat direct al 
opvalt is dat Dita behoorlijk extravagant gekleed publiek trekt. 
Echte fans en burlesque-liefhebbers.

We geven onze jassen af en hebben nog tijd voor thee en cappuccino en 
staan in de buurt van een grote spiegel waardoor we nog meer zicht 
hebben op de origineel geklede bezoekers. Wij vallen een beetje uit 
de toon door onze ‘gewone’ kleding. 

Onze plekken zijn behoorlijk hoog gesitueerd. Naast mij zit een jonge 
vrouw uit Brabant en naast Hans zit een jong lesbisch stel. We praten 
met hen terwijl we wachten op de voorstelling. Er mogen uiteraard 
geen foto- en filmopnames worden gemaakt. Een drag queen fungeert als 
host, af en toe gebruik makend van een zware mannenstem. Het valt ons 
op dat het joelen, juichen en klappen door sommigen nogal uitbundig 
is. De show is bijzonder, maar wel erg Amerikaans. 

Er wordt gegoocheld en gedanst, de show bevat veel humor. Sommige 
artiesten hebben een uitzonderlijk goede timing. Een oudere vrouw 
(Dirty Martini) is een beetje triest, maar je zou het ook kunnen 
bewonderen dat ze nog mee mag doen. Topper van de show is toch wel 
Dita, vooral de slotact waarbij ze in een enorm glas martini eindigt 
en met een grote ‘olijf’ zeepsop over haar lichaam gooit en flink 
wat buiten het glas morst door zeemeerminachtige pirouetten. 
De dames gaan nooit helemaal uit de kleren; tepels blijven altijd 
minimaal bedekt met een stickertje of kwastje.

Rond middernacht ben ik weer thuis.


Het logeren was een geslaagde onderneming. Sven had een beetje pech 
dat dit de nacht was van de overgang van winter- naar zomertijd. 
Beide mannetjes waren al om vijf uur wakker en hebben toen een hut 
gebouwd om in te gaan schaken. In een poging om zo snel mogelijk aan 
de zomertijd te wennen is Sven de volgende dagen rond de gebruikelijke 
tijd naar bed gegaan. Gevolg was dat hij ’s ochtends moeilijk wakker 
te krijgen was.

Johan (3 april 2026)