Een bijzonder jaar. Op 28 maart voor het eerst naar Koninklijk Theater Carré (1887) en vanmiddag voor het eerst naar Het Koninklijk Concertgebouw (1888). Dankzij de wereldberoemde, natuurlijke akoestiek, behorend tot de top drie concertzalen ter wereld. Aanleiding is een optreden van multi-instrumentalist en (film)componist Jonny Greenwood (1971), lid van de creatieve en invloedrijke rockband Radiohead.
Sven wil weer naar Nemo, daardoor kunnen we mooi samen met de trein naar Amsterdam. Ik heb enige marge ingecalculeerd voor het geval van vertraging. Maar we zijn mooi op tijd in Amsterdam en ik ga lopend in plaats van met de tram. Op mijn ticket staat dat ik de entree aan de Jan Willen Brouwers- straat kan gebruiken. Daar sta ik een paar minuten voor de deuren opengaan. Dan zijn er al ongeveer twintig andere bezoekers. Ik hang mijn jas beneden op en neem de trap naar boven. Volgens het kaartje moet ik naar het balkon via deur J naar stoel 12 op rij 2.
Ik kan foto's maken van een vrijwel lege zaal in dit
schitterende gebouw.
Naast mij man zit een man die even met een oude vrouw voor hem
praat. Ze kennen ook mensen van de rij achter mij. De vrouw
wijst haar zoon aan, die achterin op het balkon staat te zwaaien.
Rechts van mij zijn twee plekken vrij en naast de oude vrouw is
ook een vrije plek. Elders in de zaal ook her en der vrije
plekken, maar ik denk wel dat het gebouw voor 99% is gevuld.
-
Twee componerende gitaristen: Jonny Greenwood en Aart Strootman
(1987), de één uit de rockwereld, de ander uit de avant-garde
van de klassieke muziek, treden solistisch op in werken van
Steve Reich (1936) en Bryce Dessner (1976). Van ieder van hen
klinkt een nieuw vioolconcert, met twee unieke, avontuurlijke
violisten als solist, samen met het Radio Filharmonisch Orkest.
Organisator: NTR ZaterdagMatinee
Dirigent: Hugh Tieppo-Brunt (1986)
1.Aart Strootman elektrische gitaar, speelt Garcia Counterpoint
van Dessner. Popinvloeden en de voor een Amerikaan bijna vanzelf-
sprekende hints naar minimal music gecombineerd met folk,
snufjes barok en avant-garde.
2.Concert voor viool, slagwerk en strijkorkest 'Chimes of Freedom'
(In opdracht van NTR ZaterdagMatinee) (wereldpremiëre) met
Diamanda La Berge Dramm (1991) viool.
Pauze
3.Jonny Greenwood elektrische gitaar, speelt Electric Counterpoint
van Reich.
4.Vioolconcert æþm (naar Horror vacui) (Nederlandse premiëre)
met Daniel Pioro (1986) viool. Een bijna ritueel aandoend stuk
voor viool en 56 strijkers, waarbij de musici heel wat meer te
doen krijgen dan strijken alleen.
De pauze is met een drankje. Het publiek is grotendeels casual
gekleed.
Wanneer ik weer ga zitten, is de zoon van de oude vrouw naast haar
komen zitten, er was immers een vrije plek. Helaas soms ten koste
van mijn uitzicht. Ze praten druk terwijl een andere indeling van
het orkest wordt klaargezet. Nu zonder slaginstrumenten en
Strootmans zelfgemaakte buisklokken. Die zijn vervangen door vijf
bassen.
Plotseling komt Jonny Greenwood in slobbertrui het podium op zijn
gitaar aansluiten. Hij krijgt een aarzelend applaus omdat hij niet
echt opkomt als een artiest, maar er zomaar staat. Typisch voor
de verlegen Greenwood. Het nummer van Reich is minimalistisch en
repeterend. Op derde en zesde rij zie ik mannen hun hoofd op de
melodie meebewegen. Ik denk dat er veel Radiohead-fans zijn.
Greenwood krijgt een daverend applaus!
Zijn stuk voor het orkest is filmisch, de dirigent zet regelmatig
een 'wave' in van links naar rechts. Muziek met veel herhalingen.
Soms klinkt het als een variant op de sirene van een Amerikaanse
brandweerwagen, of wespen zoals in de recensie van Trouw terecht
werd opgemerkt. Een beetje lijkend op de vioolmuziek die hij
voor de film One Battle After Another schreef.
In de zaal vertrekt kort voor het einde een oud mannetje met een
stok. Hij loopt naar voren en valt daardoor extra op.
(Laatste foto door Simon van Boxtel)
Greenwood zwaait naar het publiek, ook achter het orkest. Precies
zoals hij bij Radiohead doet met haar voor zijn ogen en hoofd
nauwelijks omhoog, arm tegen zijn hoofd. Hij mag tussen de orkest-
leden (een beetje onhandig en onwennig) de trap op en nog een
keer naar het podium om applaus in ontvangst te nemen.
Geen ceremoniemeester en geen toegift. Stiekem had ik gehoopt op
een toegift met een nummer van Radiohead of secundaire band The
Smile. En nog mooier was het geweest wanneer ik de iconische
frontman Thom Yorke in het publiek had waargenomen. Mijn plek
was ideaal om de zaal te overzien.
Terug naar het station is het nog drukker, vooral in de Leidse-
straat. Ik had een alternatieve route kunnen nemen, want ik ken
Amsterdam goed genoeg. Bij een AH onderweg zijn de verse broodjes
op, anders had ik voor Sven een kaascroissant meegenomen. Achter
het Paleis stuur ik een berichtje dat ik onderweg ben naar het
Centraal Station.
Sven en Weiwei hadden het vooraf over Burger King, dus loop ik
naar perron 2a. Maar wanneer ze daar bij mij komen, hebben ze
zelf een croissant bij AH gehaald. We kunnen dus direct naar het
perron voor de trein naar huis die over negen minuten vertrekt.
Naast mijn zitten twee meiden uit Denemarken salades te eten.
Op de perrons onderweg meiden in jurkjes en rokjes met glitter
die naar het eerste concert van Harry Styles in de ArenA gaan.
's Avonds zie ik op fanpagina van Radiohead op Facebook een
enthousiaste foto van een echtpaar met zoon op stoel 14, 15
en 16. Leuk. Die herken ik. Ze zaten bij mij in de buurt.
-
Strootman vandaag op Facebook: Playing solo at a sold-out
Concertgebouw is already surreal. Premiering a beautifully
received violin concerto afterwards (5-star reviews!) with the
incomparable Diamanda Dramm made it even more special.
But sharing the stage with longtime hero Jonny Greenwood?
That's simply beyond imagination.
It felt like the party of a lifetime: seeing so many friends
and family in the hall, all together in that magical space.
I still haven't quite come back down to earth. Grateful beyond
words. What a gift this continues to be...!!!